Halloween, voluntering and more

Het is alweer even geleden dat ik iets heb laten horen. Zo gaan die dingen nou eenmaal, je moet er toch even voor gaan zitten en dat is niet mijn sterkste kant haha.

Maar ik heb intussen alweer flink wat dingen beleeft en ondernomen dus hier even een update!

Week 43, week van 24 oktober had ik mid-term week. Dit werkt alleen niet zo als bij ons thuis dat je dan vrij hebt en alleen tentamens moet maken. Nee hoor, hier gewoon lekker van 9 tot 5 naar school, assignments en ondertussen ook nog tentamens. Ontzettend druk dus maargoed ik ben hier nou eenmaal om naar school te gaan dus vooruit.
Ben op maandag de 24e 's avonds weer naar een wine-tasting geweest in de Crown-towers van de City Of Dreams Casino. Deze wijnen waren van Summergate, een van de grootste hier in China. Heb denk ik wel 18 verschillende wijnen geproefd. Erg chique allemaal en heel leuk, nog een interessant gesprek gevoerd met een van de directors, ben weer een business kaartje rijker haha.

Halverwege de week kreeg ik ook bericht over Maleisië om mijn visum te regelen. Men wat was dat een gedoe, kreeg van 3 verschillende kanten een ander bericht hoe ik het aan moest pakken. Heb maar naar het Hilton geluisterd en heb al mijn gegevens aangetekend op de post gedaan.

Op woensdag vielen alle 4e-jaars vakken uit ivm de graduation ceremony. Heb een aantal vriendinnetjes in het 4e jaar, waaronder Carmen dus had besloten om daar maar even te gaan kijken. Het hele ding is compleet gejat van het over-amerikaanse. Jeetje wat overdreven, en allemaal in van die gewaden. Ouders met van die enorme kitcherige boeketten, met knuffels etc. Niks ontbrak!
Ik had 's middags eerst nog wel wine studies, dus had me nogal moeten haasten om op tijd te zijn. Kwam daar binnengestormd compleet bezweet en toen werd ik ineens aangehouden door een camera-ploeg! GREATTTTT, NOT! Stond ik daar een beetje te zweten en vragen te beantwoorden over toerisme en recreatie in Macau. Maargoed wel geinig dat ik juist weer hiervoor werd uitgepikt. Ben er alleen niet achter gekomen welke zender dit precies was. Dus heb mezelf niet terug hoeven zien gelukkig haha. Heb toen de ceremonie bijgewoond, het was in een enorme sporthal maar helemaal mooi aangekleed met een mooi podium etc. Er wordt hier ontzettend veel gedaan met scholarships, dus als je het een beetje goed voor elkaar hebt zit je gebakken. Een van mijn vriendinnetjes, Winnie, heeft 3 scholarships in the pocket. MGM-hotel,casino, Venetian-hotel,casino en nog 1. Ik weet niet precies hoe dit helemaal werkt maar volgens mij krijgen ze gewoon een bepaald bedrag en je bent dan zelf vrij om dit uit te geven. Zolang je maar wel studeert. Heel bizar allemaal.

Op donderdag 27 oktober had ik mijn Mid-term voor Public relations. Was alleen zo ontzettend druk geweest met projecten, meetings en van alles en nog wat dat mijn studie-uren zeer nihil waren. Tentamen was daarom ook niet een heel groot succes, kreeg echt vragen waar ik wel eens van gehoord had maar geen idee. Heb uiteindelijk 62 punten gehaald van de 100. En 50 punten is al genoeg voor een voldoende dus uiteindelijk prima! Met dank aan mijn skills om een hoop onzin op te schrijven.

Op vrijdagmiddag heb ik mijn Consumer behavior class geskipt om weer naar een wine-tasting te gaan. Het was van Wooing tree, wine maker from New Zealand, Central Otago. Dit gebied maakt voornamelijk Pinot Noir! Erg leuk om hier zoveel over te leren, mijn favoriete wijnen komen nog steeds uit New Zealand!

Hier in Macau wordt ook Halloween gevierd. Enige reden hiervoor is omdat het hier zo ontzettend internationaal is geworden gedurende jaren. In het weekend stond dus een leuk halloween feestje op het programma in het Hard Rock hotel. Hiervoor ging ik eerst samen met Anna, Anita en Carmen naar een portugees strandconcert. Macau bestaat uit 3 eilanden, waaronder Macau peninsula, Taipa en Coloane. Het strand gedeelte ligt in Coloane, en we zijn daar heengereden in Anna haar schattige roze autootje. Hier merk je meteen aan dat mensen die in Macau wonen alles behalve arm zijn.
Ontzettend leuke sfeer, met een mooi groot podium en de zee op nog geen 20 meter afstand achter je. Daar gaan zitten in echt strandzand, schoentjes uit en het concert bekeken.Ontzettend veel portugezen die erop afgekomen waren uiteraard. Het gehele concert was in het portugees. Heel veel stelletjes, en vooral veel stelletjes waarvan een van de 2 chinees was. Heel geinig om te zien dat het portugees en chinees zo goed samen gaat. Macau is natuurlijk 400 jaar een kolonie geweest van Portugal en de portugese taal is hier nog steeds erkent. Na het concert zouden we meteen doorgaan naar de Hard Rock voor de halloween party, ik was dus al volledig in thema haha. Wij zaten daar en toen kreeg ik ineens voor de 2e keer deze week een filmcamera in mn gezicht geschenen van de portugese channel. Er werd mij gevraagd wat ik er van vond, de sfeer en de mensen. Heb mezelf deze keer wel teruggezien met dank aan mijn leraar die dit een dag later vertelde dat hij me op tv had gezien. Bij de volgende link kun je dit zien bij minuut 25:02
http://portugues.tdm.com.mo/pvideo.php?vid=10065
Na nog even onze halloween sminck bijgewerkt te hebben naar de hard rock gegaan. Ik had nog nooit echt halloween gegevierd maar ik vond het fantastisch. Eindelijk weer eens een keer verkleden (mis dat nogal uit groningen, om bij elke onbenullige gelegenheid een apenpakkie aan te trekken) Iedereen had het zeer serieus aangepakt. Meest fantastisch kostuums. En het was aan het zwembad buiten, heel vet aangekleed, kon niet beter!

Week daarna ontzettend druk met school geweest. Nergens tijd voor gehad, en echt van 's ochtends tot 's avonds bezig geweest. Veel deadlines en presentaties gehad. Heb me ook ingeschreven voor 2 extra klassen, die ik op maandagmiddag en donderdagmiddag heb. Het zijn trainingen, 1 voor job skills, cv en interviews en 1 voor presentation skills. Veel is herhaling maar leer er toch wel van, en voor mij best wel belangrijk. En aangezien ik me in mijn tussenuren nogal verveelde kan ik dit er best bijhebben.

Een aantal weken geleden had ik me ingeschreven voor een vrijwilligersproject om aan mee te doen. Dit was een trip van 3 dagen naar het noorden van Guang Dong in Dan Xia Shan / Shao Guan.
Dit was vrijwel de enige informatie die ik hierover had aangezien alles in het chinees uitgelegd werd en ik niemand kon vinden in de organisatie die Engels sprak. Werd nog een leuke uitdaging dus.
Pas op de dag dat de trip zou beginnen kreeg ik door wat het nou allemaal precies was.
Deze organisatie steunt middelbare scholieren om naar school te kunnen. Zelf kunnen zijn dit op een onmogelijke wijze financieren en alleen om naar de basisschool te gaan wordt door de overheid gesteund. In dit arme deel van China is het voor de meeste mensen niet haalbaar om hun kinderen door te laten studeren, niet eens middelbare school. De meeste mensen in dit gebied zijn boeren. De organisatie lijkt een beetje op Foster Parent, wat ik wel ken vanuit Nederland. Zij steunen dus kinderen om naar de middelbare school te kunnen, ze financieren dan het schoolgeld, schooluniform en schoolsupplies. Iemand die dus deze organisatie steunt krijgt een student toegewezen die zij persoonlijk financieren en dus helpen om naar school te kunnen, ze kunnen daarmee ook contact houden bijvoorbeeld door brieven te schrijven. Het duurt drie jaar om de middelbare school af te maken. Dus als je steunt, steun je in principe voor 3 jaar.

Vrijdagmiddag 4 November ben ik samen met Tamy (duits meisje, ook exchange student) richting de bordergate gegaan. Daar afgesproken met de organisatie. Gelukkig wel een aantal Engels sprekende mensen gevonden die ook meegingen. Bleek al snel dat wij de enige 2 buitenlanders waren. Toen ook nog steeds erg lastig om te begrijpen wat nou precies allemaal de bedoeling was. Na lang wachten en veel schreeuwende chinezen door een megafoon aangehoord te hebben gingen we richting de bus. Eenmaal in de bus zat er gelukkig een mevrouw achter ons die een aardig woordje engels sprak en alles maar wat graag uit wilde leggen. We werden dus meteen overspoelt met enthousiasme en veel informatie. De busreis zou ongeveer 6u duren, en we zouden daar rond 1 a 2 uur 's nachts aankomen. Busreis was prima, alleen kreeg al snel door dat het nogal een community was waar we in beland waren. Wel heel bijzonder maar voor mij misschien een beetje zweverig. Iedereen moest om de beurt voorin de bus komen, zich voorstellen en gevoelens delen. Het ging ongeveer zo: 'Hi my name is Anna' 'HI ANNAAAA'
Net een psychologische praatgroep haha. (heb mezelf maar voor het gemak Anna genoemd het hele weekend aangezien mijn naam ook zo op de lijst stond ivm met paspoort namen en ze mijn naam toch niet uit kunnen spreken dus dat scheelt weer wat moeilijke uitleg en verklaringen)
Eenmaal aangekomen bleken we in een prima hotel te zitten, erg schoon en modern. Deelde een kamer met Tamy dus dat was allemaal prima! Volgende ochtend 9u verzamelen en chinees ontbijt gehad. We zouden die dag 3 families gaan bezoeken waarvan een student in het support programma zit. We waren in groepjes van 6 gedeeld en gingen met een klein busje naar de berg dorpjes.

Na 3 kwartier kwamen bij het eerste huis aan, en een jongen van 15 ontving ons. Hij was de jongen uit het programma, maar er was geen familie. De vrouw die founder is van het hele project ging met ons mee en dit was haar 'foster' kind. Bleek al snel dat zij goed contact hebben want het werd al snel heel emotioneel. Zij schrijven elke maand brieven met elkaar.
De reden dat de jongen daar maar alleen was, was omdat zijn vader een paar jaar geleden is overleden. Hij heeft nog 2 zusjes die nu bij zijn tante wonen en zijn moeder is nu de enige kostwinner en die werkt nu in een grote stad verder weg en die woont dus niet thuis. Zij komt maar 1x in de 3maanden voor 2dagen thuis. Het was echt een hele trieste situatie, huis zag er vreselijk uit! Half ingestort, geen ramen en alles zwart gebakend van het vocht. Eigenlijk woont niemand daar dus meer want de jongen woont op school. In china is het niet gewoon om emoties te tonen, en al helemaal niet voor mannen. Maar zonder dat ik 1 woord chinees sprak voelde ik hoe verscheurd die jongen was. Hij vertelde dat ie het zo moeilijk had, en zich zo alleen voelde! Nadat zn vader was overleden heeft hij nooit de tijd gehad om dit te verwerken, en zijn moeder is vrijwel meteen daarna weggegaan om te werken. Hij vertelde ook dat ie het zo moeilijk had omdat zijn moeder eigenlijk niet genoeg geld had om eten te betalen. (eten is het enige wat de scholieren zelf moeten financieren) Dit is dus voor hem ontzettend moeilijk. Dit betekende voor hem soms weken alleen rijst 3x per dag. Tussendoor vertaalde die vrouw soms stukjes, maar zelfs zonder voelde ik zijn verdriet. Heel toevallig zit het bij ons in de familie, dat er een waterval van tranen komt bij het minste of geringste dus ik hield het zeker niet droog. Zo ontzettend sneu! Tamy en ik hadden van te voren kleine cadeautjes gekocht om uit de delen en een koekjesbox voor de families waar we langs zouden gaan. Ik voelde me zo onbenullig, met dat ik die koekjes aan hem gaf. Nadat we daar hadden zitten praten moesten wij door, en hadden hem een grote zak met schoolspullen en cadeautjes gegeven. En dat is het dan, een knuffel en zeggen dat ie vol moet houden. Voelde zo ontzettend fout en waardeloos. Je draait je om en gaat terug naar je leven en vergeet het, en hij blijft in die vreselijke situatie. Was allemaal zo dubbel!

Volgende bestemming was een andere familie een dorpje driekwartier verder. Helemaal in de bergen, waar het busje niet eens kon komen dus we moesten het laatste stuk bergop lopen. 1 van de 6 mensen van onze groep was een 77jarige vrouw. Zo fit als een hoentje, rende ongeveer die berg op! Echt ongelofelijk!!
Eenmaal daar aangekomen over houten balken door modderpoeltjes lopen, had net een paar dagen geregend. Het dropje leek een beetje op een soort vesting. Alle huizen dicht bij elkaar en alles met open deuren. Iedereen loopt bij iedereen naar binnen. Gezamelijke keuken, met een enorme wokpan en dat is het wel zo'n beetje. Daar hebben we alleen de familie ontmoet, het meisje van het support program was nog op school. Is te ver voor haar om heen en weer te reizen op een dag. Zijn daar ook niet heel lang gebleven, maar wel geinig om het drop te zien met heel veel kindjes. Was hier wel leuk dat we kleine cadeautjes hadden om uit te delen. We zagen ook 2 vrouwen de was doen in een soort waterpoeltje, echt gek om te zien. Ze was een soort trui aan het inzepen door het op straat te leggen en daarop in te wrijven. Voor ons een heel raar gezicht, of het daar schoon van wordt is de vraag..

Heel de dag was ook een van de studenten meegegaan. Een meisje, ontzetten lief en verlegen. Toen we haar ontmoeten durfde ze ons bijna niet eens aan te kijken. Bijna pijnlijk om aan te zien. Gelukkig werd dat gedurende dag beter, en heb ik haar ook zien lachen! Als laatste stop van de dag zijn we bij haar familie thuis gaan kijken. Dit was weer 3kwartier rijden ongeveer, en weer bergop! Eenmaal daar aangekomen nog een stukje lopen omdat het niet te bereiken is anders. Haar ouders zijn nu boeren, verbouwen voornamelijk hun eigen eten en wat overblijft verkopen ze en dat zijn hun enige inkomsten. Ze hebben verder ontzettend veel kippen overal los rondlopen. We kregen hier ook lunch waar een we hun een bepaald bedrag voor betaalden. Was dus ook geen verrassing dat we zo ongeveer een hele kip voorgeschoteld kregen. Wat ontzettend goed was om te zien is dat het meisje volledig oplichtte toen we bij haar thuis kwamen. Ze was trots en blij dat ze het aan ons kon laten zien. Ze woont daar samen met haar moeder stiefvader en oma. (dit is overgens zeer gebruikelijk, komt bijna nauwelijks tegen dat een man en vrouw zonder andere familie ergens wonen. Grootouders zijn meestal inbegrepen) Ook bij dit meisje thuis zat er een groot verhaal achter, wat je aan haar totaal niet kan zien in haar schooluniformpje. Kan je dus ook wel weer merken dat die uniformen niet voor niets zijn hier.
Toen zij pas een paar weken oud was is haar biologische vader overleden. Wat gebruikelijk en traditie is hier in China is als de zoon trouwt dat de nieuwe vrouw bij de man gaat wonen. Dit betekent dus bij de ouders van de man ook in. Dit is bij dit meisje haar ouders ook gebeurt, maar naar het overlijden van de vader is de moeder daar niet weggegaan. Zij hoorde nu bij de familie, dus desondanks de zoon er niet meer was bleef zij met het kind. Wat wel heel moeilijk was in deze situatie is dat een grote kostwinner wegviel. Voor de moeder was het dus belangrijk om opnieuw te trouwen. Dit heeft zij ook gedaan, en er volgde toen een 2e zwangerschap, een zoontje maar die overleed na een aantal weken. De nieuwe man is er toen vandoor gegaan. Alsof het allemaal nog niet triest genoeg was. Toen was er nog steeds het probleem, geen nieuwe vader voor het meisje, geen nieuwe man en vooral geen nieuwe kostwinner. Er kwam dus een derde man, wat nu haar stiefvader is. Die kwam bij de familie inwonen (dit is natuurlijk heel gek, deze nieuwe man ging bij de familie wonen van de overleden biologische vader. Meest onterende situatie voor deze man. Maar ook ontzettend moeilijk voor de familie van de overleden vader natuurlijk. De reden dat deze nieuwe man hierbij in ging wonen is omdat hij zelf uit een grote boerenfamilie komt (alleen boeren mogen meerdere kinderen hebben, puur voor de arbeid, hij was niet de eerste zoon, dus dat betekent dat als hij trouwde zelf woning moest regelen en niet de vrouw bij hem in kan laten wonen) De beste oplossing is dus een vrouw zoeken waar jij bij kunt gaan wonen. Voordat ze puur van het land leefde hadden beide ouders gewoon een baan. Nu komt bovenop deze al armoedige situatie dat moeder en stiefvader samen een auto-ongeluk hebben gehad en nu beide arbeidsongeschikt zijn. En wat daar weer bovenop komt is dat 4 jaar geleden hun huis is ingestort door een enorme storm. Er moest dus een nieuw huis gebouwd worden, en schulden van het ongeluk en het nieuwe huis hebben zich ondertussen opgestapeld. Dat dit meisje dus in dit programma terecht is gekomen is voor hun een godsgeschenk. Wat wel ook de situatie hier is, is dat er ontzettend weinig geld is voor eten. Meisje woont in de school, 1x per maand komt ze naar huis en dan krijgt ze een enorme pot met gedroogde zure groente mee en daarnaast kan ze alleen droge rijst kopen. Dit heeft ze 3 jaar lang elke dag 3x gegeten. Echt onvoorstelbaar! Ik heb het geproefd, en het was echt verschrikkelijk! Ontzettend zuur en scherp en dat dan elke dag 3x voor 3 jaar lang. De lunch die we nu bij haar thuis kregen was voor hun een soort van kerstdiner, dit komt misschien 2 of 3 keer per jaar voor dat ze überhaupt vlees eten. Toen we daar uiteindelijk weggingen stond ik daar weer met mn doos onbenullige koekjes. Men wat voelt dat scheef!!

Zijn 's avonds met alle studenten en vrijwilligers gaan eten. En het was toen een soort van bonte avond. Optredens, toneelstukjes etc. Voor de studenten weer een feestmaal!! Ik heb overgens ook heerlijk gegeten, allemaal verschillende gerechtjes die op een rond glazen tableau worden gezet die je rond kan draaien. Ontzettend makkelijk, dan hoef je niks door te geven, en kan je heel makkelijk van alles dingetjes proeven.

Op zondag de laatste dag, heel vroeg opgestaan en naar hun school gegaan voor een teambuilding dag. Dit was weer een beetje het zweverige gedeelte. Werden in groepen gedeeld en moesten allemaal verschillende opdrachten doen, om 'samen' tot een oplossing te komen. Aan het einde, hadden ze een ontzetten Amerikaans iets met lintjes uitdelen aan mensen van wie je houdt, om geeft, leuk vind, hebt ontmoet etc. Ik werd dus bestormd door allemaal chinese meisjes, en foto's maken! Ontzettend lief en schattig. Heb deze dag ook het meisje van de dag ervoor nog een aantal keer opgezocht, heb er een aantal foto's mee! Kreeg aan het eind van de dag zelfs een dikke knuffel. Rond de lunch was het afgelopen en toen gingen wij terug richting Macau, vond dat wel echt moeilijk om er zo je rug weer naar toe te keren. Maar ik ben ontzettend blij dat ik dit heb mogen meemaken. Dit had ik in mn eentje nooit kunnen doen, en het is een flinke eye-opener!

Denk dat het voor mij vooral zo indrukwekkend was allemaal omdat ik van te voren geen idee had waar ik aan begon omdat alles alleen maar in het chinees was geweest. Op de planning staat nu dus om deze organisatie maar even goed te bekijken, en mensen even te contacten. Heel mooi en goed wat ze hier doen. Heb met die vrouw die de oprichter is veel gesproken, en zij doet dit alles vanuit haar huis. Ze hebben in totaal al 700 scholieren geholpen! Het mooie is dat echt elke euro/ pataca / dollar ernaartoe gaat.

Eenmaal terug in Macau zijn we met de studenten van IFT nog wat gaan eten en toen door richting huis. Was alweer laat en de wekker ging weer om 7u, gewoon weer lekker college de volgende dag.

Afgelopen week weer ontzettend druk gehad! Heel dag dag weer bezig met colleges, projecten, presentaties, meetings etc. Ook is voor wat ik gewend ben hier ook flink koud geworden. 16graden werd zelfs aangetikt. Dat betekent dat het echt best wel koud is omdat het hier dan vochtig koud is. En dat voelt veel kouder dan dat wij dat met 16graden in NL hebben. Ze zeggen dat de kou echt in je botten gaat zitten in de winter, dat voelt dus een beetje als je op een gegeven moment het koud hebt gekregen het onmogelijk is om dan meteen weer warm te worden.
Lekker, heb er nu al zin in! Not!

Ben afgelopen donderdagmiddag ook naar een Chinese meisje school geweest! 'Our Lady of Fatima Girls' School'
Mijn buurman (een van de vele mensen die hier in mijn gebouw wonen is Engels leraar op deze school, hij is met een Chinese getrouwd en woont hier al een x aantal jaar) hij had mij dus gevraagd om langs te komen om met de meisje te praten.
Ik moest eerst nog uitvinden waar het was, was al 2x verkeerd gelopen totdat ik ineens 2 meisjes zag met een uniform met 'our lady of fatima girls' school' erop! Top! Heb hun dus aangehouden en toen hebben ze mij persoonlijk er heengebracht, heel schattig! Ze waren alleen maar aan het giechelen, lekker typisch haha. Eenmaal daar aangekomen kwam Matthew me ophalen, enorm gebouw en voor mij net een doolhof. Overal giebelende meisje die naar me gingen zwaaien. Toen in een klaslokaal met meisje uit de 4e en 5e klas gepraat. Dit zijn meisje van 15 a 16 jaar. Heb met ze de landkaart bekeken, over families gepraat, interesses, studies en nog veel meer. Moet zeggen dat ze een aardig woordje Engels kunnen, wat mij nogal verbaasde! Matthew geeft hier Engelse les, ook helemaal in het Engels. En ik denk dat dat ontzettend goed is. Je merkt dat het effectief is.
Ik had een aantal foto's meegenomen van de family. En dat vonden ze zo bijzonder dus dat was ook wel weer geinig.

Carmen (mijn macanese vriendinnetje) is me naderhand op komen halen met haar scooter. En we zijn toen voor onze 2e ronde acupunctuur geweest. Je bent in china of je bent het niet natuurlijk!

Het is nu thank god weer even lekker weekend, ben alleen ziek geworden gisteren. Dat plotselinge weer veranderen werkt niet erg positief. Flink verkouden nu ineens, en een hoofd als een betonblok. Maargoed, dat geeft niet. Kom ik ook wel weer overheen. Morgen heb ik weer een concert waar ik gewoon naartoe wil, en zondag is de finale de speechwedstrijd van Carmen. Als ze wint kan ze een dik geld bedrag winnen, zou leuk voor der zijn dus ik ga der aanmoedigen. Morgenmiddag ga ik samen met Anita naar China voor massage en some shopping!

Volgend weekend begint de grand-prix hier. Formule 1! De race-track ligt letterlijk naast ons appartement, dus we gaan hier genoeg van meekrijgen. Zullen wel doof worden van het gescheur!

Hoe is het in Hollandais? Leeft iedereen nog een beetje daar??

Dit bericht is trouwens wel een beetje een bombardement, maar wilde graag alles even goed vertellen haha.

xxx